Presentatie ‘Vluchten is een keuze’ door Abdullah, Bijeenkomst 27 februari 2020

Om 19.30 uur zit de zaal van ons dorpshuis al aardig vol. 60 dames zijn aanwezig om te luisteren naar de presentatie van Abdullah. Het ruikt heerlijk in de zaal, door Sona, de moeder van Abdullah, zijn voor ons Arabische hapjes gemaakt.

Maar eerst beginnen we met het welkomstwoord van Marijke. Jos van Norden die al ruim 25 jaar lid is, krijgt nog een presentje als dankbaarheid hiervoor. Ook is er vanavond heerlijke koek van ons lid Josien Bakker, zij is al meer dan 60 jaar lid en ook ruim 60 jaar getrouwd. Willy van de reiscommissie vertelt ons dat wij 16 mei samen naar Elburg kunnen gaan, om daar te genieten van de zandsculpturen en een vaartocht op het Veluwemeer. Volgende keer kunnen we ons hiervoor opgeven. Dit kan ook telefonisch of per mail bij een van de bestuursleden.

Na dit welkomstwoord en de informatie voor de leden, kan Abdullah beginnen met zijn presentatie. Hij vertelt ons dat hij ruim 3,5 jaar geleden in Nederland is komen wonen. Omdat in 2015 de oorlog  in Syrië begon, was het voor hem en zijn familie niet veilig meer om daar te blijven wonen. Hij en zijn broer zijn samen naar Nederland gekomen, later heeft zijn moeder zich bij hen gevoegd. De reis was niet gemakkelijk. In 2015 vertrokken ze met de auto naar Libanon, daarna naar Turkije en met de boot naar Griekenland. Opgepropt met 45 mensen in een kleine boot, waarvan we de beelden te zien krijgen, met de vrouwen en kinderen in het midden en de mannen en jongens aan de buitenkant. Zij betaalden voor deze overtocht 2000 dollar per persoon. Toen ze in Griekenland aankwamen hadden ze geen geld meer. Na meer dan 12 uur lopen, onderweg op de grond slapen, zijn ze toch geholpen en in Kroatië aangekomen. Daar moesten ze door de kou, in een rij, verder lopen en konden ze later door naar Duitsland. En zo weer verder met de trein naar Nederland. Abdullah en zijn broer zijn 20 dagen onderweg geweest. In Nederland kwamen ze in Zuid-Holland in het asielzoekerscentrum terecht en daarna door naar Ter Apel. Later in verschillende sporthallen. Uiteindelijk zijn ze na een lange en moeizame reis in Grootebroek terecht gekomen. Een paar jaar later kon hun moeder in het kader van de gezinshereniging bij hen komen.

Dan is het pauze en staat heerlijk eten klaar, Hri bi isbou en Muschan. Het eerste gerecht is vegetarisch; een combinatie van pasta, groente, koriander, granaatappelzaadjes en andere kruiden. Muschan is een soort wrap met kip, groente en kruiden. Daarnaast is er nog eigengemaakt sap van een soort dadels en van iets wat naar mango smaakt. Iedereen zit lekker te smikkelen en Sona kijkt trots toe hoe wij allemaal van haar eten en drinken genieten.

Na de pauze zien wij een film over het leven in Syrië van voor de oorlog en het geweld waarmee die begint. De film is duidelijk, sfeervol uitgebeeld, maar ook hard en confronterend, we zijn er stil van en het is voor ons duidelijk waarom vluchten geen keuze is! Abdullah zou nooit meer terug willen, hij gelooft niet meer in de vrede, er is te veel verdeeldheid tussen de mensen, er is te veel haat.

Er komen een paar vragen en Abdullah beantwoordt ze allemaal. Een vraag is waarom hij voor Nederland heeft gekozen. Dat was omdat zijn familie met bloemen werkte en Nederland heeft ook veel bloemen, denk aan de tulpen. Ook omdat in Nederland na 1,5 jaar je moeder mag komen en dat is in vergelijking met andere landen best snel. En in Nederland wordt er voor je gezorgd, het is er niet warm, hij houdt niet van een te warm klimaat.

Abdullah vindt het fijn om in Grootebroek te wonen, de mensen zijn open. Zijn school in Amsterdam (MBO richting Mode), stage bij C&A en zijn baan in Beverwijk waar hij parfum verkoopt, hij heeft er plezier in. Inburgeren is moeilijk voor hem, maar dat gaat vast wel lukken.

We eindigen met een Arabische dans met veel handenwerk en verlaten met wisselende indrukken de informatieve presentatie van Abdullah die volgens ons al aardig ingeburgerd is.